گروه درمانى يعنى تعداد بيشتر از دو يا سه نفر  در جلساتى قرار بگيرند كه برايشان موقعيتى فراهم شود كه در آن با يكديگر رابطه دوسويه برقرار كنند، تصميمات خود را با هم به اشتراك بگذارند و حال جمعى خوبى را تجربه كنند.

جلسات گروه درمانی از اعضا (دو یا سه نفر به بالا)، یک درمانگر یا رهبر اصلی و یک تسهیل گر که در کنار درمانگر قرار دارد و در روند رو به رشد جلسه، رهبر و اعضا را یاری می کند تشکیل می شود. درمانگر گروه بايد در نظر داشته باشد كه اعضاى گروه تا جاى ممكن همگن باشند و آن ها را به بیان مشکلاتشان در جلسه ی گروه ترغیب کند و در نظر داشته باشد که همکاری و فعالیت اعضا را به یک میزان بطلبد و یعنی افراد پرصحبت را مدیریت کرده تا مجالی برای شنیدن صداهای خاموش ایجاد کند تا به این ترتیب توازن برقرار شود.

از طريق گروه، شركت كنندگان متوجه مى شوند كه مشكل آنان منحصر به فرد نيست و ديگران نيز با مشكلات مشابهى دست به گريبانند، اين مسئله هم مى توانند تسكين دهنده و آرامبخش باشد چرا که درمانجو به این باور می رسد که تنها من نیستم که مسائل و مشکلاتی دارم بلکه افراد دیگری نیز مانند من با مسایلی از این دست روبرو هستند و همچنین از طرفی دیگر جلسات گروه درمانی می تواند از مقاومت فرد در جهت تغيير رفتار بكاهد چون با شنیدن مسائل مشابه از زبان دیگران مسئله نرمال تر به نظر می رسد و بنابراین مقاومت ها راحت تر شکسته می شود.

براى جلسات گروه درمانى لازم است يك “منشور اخلاقى” توسط خود اعضاى گروه تعيين شود كه همگی به مفاد آن پایبند باشند. معمولاً محتواى این منشور شامل مواردی از این دست می باشد؛ اصل رازدارى و محرمانه بودن اطلاعتی که هر فرد در گروه بیان می کند، اصل اميد دادن به يكديگر در شرایط سخت، بيان تجربیات احساسی، بدون سانسور و مواردی از این دست.

معمولاً جلسات اوليه برخى از گروه هاى مشاوره، بسيار دلسرد كننده ست چرا كه افراد هنوز اعتماد و امنيت لازم را احساس نمى كنند تا بتوانند در مورد مسائل و مشكلات خود صحبت را آغاز كنند اما به مرور ارتباطی که بین اعضا شکل می گیرد فضای روانی گرم و صمیمانه ای ایجاد می کند.

افراد در گروه است که می توانند از نقطه نگاه ديگران به مسائل زندگى بنگرند و زاويه ديد جديدى پيدا كنند. معمولاً در جلسات فردی این مزیت وجود ندارد که مراجع به یک مسئله از چندین پرسپکتیو نگریسته و به اندازه ی چندین ذهن برای مسائلش راهکار بیابد. آنچه در جلسات گروه درمانی اعضا را به چنین دستاوردی می رساند عمل “بارش فکری” است که معمولاً به طور فهرست وار یادداشت می شود و معمولاً با بررسی سود و زیان به چند راه حل محدود می شود.

جلسات با جمع بندى و ذكر نكات روانشناختى توسط  درمانگر يا همان رهبر گروه به پايان مى رسد.